Vanaf vandaag bieden wij onze lezers van Hier In Westfriesland nog een extra rubriek aan. Hier In Westfriesland heeft namelijk vanaf vandaag een aantal correspondenten die hun ervaringen met Hier In Westfriesland elke maand willen delen

Vandaag vertelt correspondente Maartje Brandt over haar ervaringen met de Italiaanse opera Rigoletto. Maartje heeft Rigoletto in het Park op 31 maart 2011 gezien.

"Vroeger had ik bij het begrip Rigoletto altijd een associatie met eten. Het is een Italiaans woord en ik dacht dat het een soort ratatouille was, of een speciale risotto en anders wel een smeuïge ragout.

Het bleek een opera.

Mijn vader draaide, en nog steeds, vaak opera's. Als kind heb je daar niet zoveel mee en dat is dan nog mild uitgedrukt. Die gillende wijven, zware muziek, sfeerbedervend vond ik het en als mijn vader er weer eentje op zette, liet ik dat op alle mogelijke manieren merken. Als ze op tv waren, vond ik het minder erg, want die over-the-top decors en die prachtige barokke kostuums met allemaal ruches, daar had ik wel wat mee. Niet voor niets vond ik alle Sissi films prachtig.

Het blijkt toch dat je van je opvoeding iets mee krijgt in je latere leven.
Opera vind ik nu prachtig. Recent heb ik er in één gezongen, de Driestuiversopera, hoewel dat eigenlijk meer een toneelstuk met 23 liederen is.
Het mooist vind ik de opera's met over-the-top decors en barokke kostuums. Maar wat belangrijker is, dat de stemmen ook goed dramatisch en echt moeten raken.
Langzaamaan ben ik meer en meer opera's aan het bekijken, onder andere in Amsterdam.
Mijn vader is hier blij mee. Als er dus opera's in het Park in Hoorn spelen, koopt hij een extra kaart voor mij en ik mag dan mee. Vaak zijn het gezelschappen uit het oostblok die de opera's dan spelen, met wisselend resultaat.
Vorige week mocht ik mee naar Rigoletto, gelukkig groots uitgepakt met decors en kostuums en hier en daar ook prachtig gezongen.

Maar nu kon ik eens ervaren wat mijn vader moest doorstaan als hij vroeger een opera opzette. Ik heb mij werkelijk kapót geërgerd aan al die mensen die tijdens de voorstelling nog even een theekransje met elkaar gaan beginnen. Wat een stelletje cultuurbarbaren. En zo onbeleefd ook. Ga dan naar een café of blijf voor mijn part thuis. Daar kun je onbekommerd kletsen over van alles en nog wat.
Rigoletto werd zo toch nog een gerecht, een cultureel gerecht op een bedje van ergernis, overgoten met een sausje plaatsvervangende schaamte."