Gitarist en zanger Onno Smit bracht zijn nieuwe band Beans & Fatback bij elkaar door voor de muzikanten te koken. De energieke zevenmansformatie combineert op verrassende wijze soul en country als een goed fusiongerecht. Een gesprek met de frontman van deze succesvolle Westfriese band.

Ze spelen naar eigen zeggen Blue eyed country-soul. In 2010 stond Beans & Fatback voor het eerst op de planken op het Hoornse Eipop. Met twee slagwerkers, een banjo, mandoline en onder andere een wasbord zweepte de band het publiek in Huis Verloren volledig op. “Ja, dat was gaaf,” aldus Onno Smit. “We hadden twee keer in deze setting gerepeteerd, maar het stond meteen als een huis.”

Barman bij ‘t Kroegie

Smit brengt met Beans & Fatback nummers die hij liever voor zichzelf hield toen hij schreef voor anderen. Na een carrière als leraar maatschappijleer – “Als barman in ’t Kroegie deed ik het eigenlijk beter” – koos Smit voor een serieuze loopbaan in de muziek. “In 2001 vroeg ik een kunstenaarslening aan en ben ik vier jaar lang liedjes gaan schrijven voor muziekuitgeverij Chrysalis Music. Nummers voor Paul de Leeuw, Jamai enzovoort. Het werd het echter altijd nét niet. Of het verscheen niet op het album, of het werd niet de hit die ik had gehoopt. Op gegeven moment was ik er klaar mee. Bij een aantal nummers dacht ik: ‘die houd ik voor mezelf’.”

Succes in het buitenland

Ondertussen kreeg Smit bekendheid in het buitenland met de garagefunkband Lefties Soul Connection. “Onze eerste Leftiessingle leverde meteen een contract in het buitenland op. We spelen veel in Duitsland, Frankrijk en Engeland. Maar de muzieksoort is wel een niche. Rauwe funk met een show die over je heen dendert. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen dat trekt.” Twee jaar geleden, nadat Smit met The Lefties een nieuw album had opgenomen – “dat gaat er altijd Spartaans aan toe, dat is werken” - had hij zin om iets heel anders te doen. “Ik heb vrienden uitgenodigd in de MI5 studio van Jeroen Tenty en Erik Lensink om het materiaal op te nemen dat ik had bewaard.”

DWDD

Betalen kon Smit zijn muzikale gasten niet, dus kookte hij voor ze. “Ik wilde terug naar het plezier van muziek maken maar dat liep uit de hand. Twee jaar later is er een cd met kookboekje van de recepten van de opnames en staat er een band van zeven man.” Even was Smit bang dat hij een zingende pizzaboer zou worden, “Een soort gimmick. Voor hetzelfde geld had men gezegd: ‘leuk kookboekje maar wat een kutmuziek’. Maar nog voordat de cd uitkwam stonden we al bij DWDD. Het ging meteen rollen. Het lijkt erop dat het pas gaat werken zodra ik iets loslaat. Misschien omdat ik er minder over nadenk.”

Helemaal los

Hij is blij met het succes. “De band is in no time zo tight geworden, we spelen veel en de reacties zijn ongelofelijk. Op Oerol stonden we op het grote podium en het publiek ging uit zijn dak. Later speelden we nog in een klein tentje en daar was het nog erger. Toen we klaar waren, zeiden we tegen elkaar: ‘wat is hier gebeurd?’ Het was bijna alsof we in een soort gospelkerkdienst zaten. Het publiek reageerde op alles. Waah, je voelde de spanning. Ze wilden dat het losging; als je dan constant inhoudt, inhoudt en het dan losgooit, worden ze helemaal gek! En wij ook. De volgende dag liep ik met een kater op straat toen een man een autoraampje opendraaide en riep: het was helemaal te gek! Hij draaide ondertussen heel hard onze single 'All I think about is you'. Toen moest ik hard lachen. Cool.”

Erkenning

Het voelt als erkenning, stelt de Beans & Fatback-frontman. “Ik ben al vanaf mijn achttiende bezig. Ik weet dat ik af en toe goede liedjes heb geschreven; ik hoor ze nog weleens op de radio. Als je dan zolang aan een project werkt, is het fijn dat het goed ontvangen wordt.” Op de vraag wat hij nog wil bereiken, antwoordt Smit lachend: “Een huis in Schellinkhout lijkt me wel wat.” Om daarna serieus te vervolgen met: “Ik wil gewoon lekker doorspelen. En ik wil ook nog graag een apart kookboek maken, zonder cd. Met de Lefties had ik al een blog over het eten dat we kregen op alle festivals. De koks van de festivals werden daar helemaal zenuwachtig van. Kwamen ze aan met een extra flesje wijn voor ons.”

De link tussen koken en muziek

Blijkbaar is er een link tussen koken en muzikanten. “Ja, da’s gek,” stelt Smit. “In de muziekwereld zit iedereen altijd maar te kletsen over eten en koken. Misschien omdat je bij optredens zo lang moet wachten. Eerst in de bus, daarna voor je op mag. Als je dan vieze kibbeling met slechte patat krijgt en je moet nog spelen, dat werkt niet.” Koken is voor Smit pure ontspanning. “Het is net als vissen, hoewel ik nooit vis. Maar kijken naar zo’n dobber maakt je rustig. Als je kookt, ben je lekker bezig, het levert iets heerlijks op. En het is natuurlijk bizar dat je allemaal dingen bij elkaar gooit waardoor er iets heel anders weer uitkomt. Dat werkt bij muziek maken ook zo. Je hebt een ruw liedje, een skelet, en je gooit er iets bij om het mooier te maken. Zout en peper, basgitaar en gitaar. Een mandoline hier of een zingende zaag daar. Wat doet dat met het geluidsspectrum? Op het laatst staat er iets heel nieuws, iets moois.”

Zin

Er staat nog heel wat op stapel voor Beans & Fatback en voor Smit zelf. “Met Lefties Soul Connection gaan we toeren met een geweldig zangeres: Michelle David. Dat maakt onze muziek toegankelijker. Volgend jaar gaan we een nieuwe cd maken met Beans & Fatback, zonder kookboek hoor. We hebben een mooie Beans & Fatback iPhone-app met liedjes, recepten en filmpjes. Ook zijn we zijn bezig om het album in het buitenland uit te krijgen en we gaan veel spelen.”